نیمه شب های روشن

یه روز از خواب پا میشی میبنی روزای خوشت تموم شده دایی! میبنی از سر در خونت تااااا نا کجا آمادتو گه گرفته...میمونی بین یه توالت بزرگ اجتماع انسانی.بلولی و نفس بکشی. اون عکسی ک از دیوار نوشته های آلمان برام فرستادی رو یادته؟اره...همونه...گر گرفتم و دارم میسوزم.از ختجرای بیشماری ک خوردم.از دروغ های بیشماری که شنیدم.از دنیایی ک رو محور خوشی ما نمیچرخه...رفیق تبعیدی...سالها پیش برات ی ترانه نوشته بودم.یادته؟اولش این بود:

دلخوشم نکن به این گوله

که رهایی فقط ی شلیکه

وقتی مغزت شبیه نارنجک

از هجوم لحظه هات میترکه...