چاک

مدت هاست که از کسی خبر ندارم.و کسی هم از من خبر ندارد.بیشتر شبیه یک گرگ بدرد نخورم ک قرنطینه شده ام.من هیچ گاه نتوانستم از ادم ها بگذرم.هر ادمی در هر سطحی برایم مدت ها فکر میشد.فکر کنید تمرین گذشتن میکنم.تمرین مقابله با تنهایی که سرنوشت مختوم همه ی ما است.دیر یا زود باد فنا بر ما خواهد وزید.و باید از خاطره ماده محو شویم.حالا کمی احساس خوبی دارم.احساس رهایی از بند تعلقاتی که برای خودم درست کرده بودم.سه نفر از گذشتگان با منند.و روزی این سه نفر هم مرا فراموش خواهند کرد.روزی که در کوه های مرتفع وجودم غارنشینی را پیشه کردم.من از خودم یک ادم خوار ساخته بودم.حالا رام کردن این حیوان وحشی فصل ها طول خواهد کشید.همه چیز را پشت سرم ول کردم.از همه چیز گذشتم چون ضعیف بودم.و این ضعف زجرم میداد....

برای مهران.ج.م یه روز از خواب پا میشی میبنی روزای خوشت تموم شده دایی! میبنی از سر در خونت تااااا نا کجا آمادتو گه گرفته...میمونی بین یه توالت بزرگ اجتماع انسانی.بلولی و نفس بکشی. اون عکسی ک از دیوار نوشته های آلمان برام فرستادی رو یادته؟اره...همونه...گر گرفتم و دارم میسوزم.از ختجرای بیشماری ک خوردم.از دروغ های بیشماری که شنیدم.از دنیایی ک رو محور خوشی ما نمیچرخه...رفیق تبعیدی...سالها پیش برات ی ترانه نوشته بودم.یادته؟اولش این بود: دلخوشم نکن به این گوله که رهایی فقط ی شلیکه وقتی مغزت شبیه نارنجک از هجوم لحظه هات میترکه... +نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم مرداد ۱۳۹۶ساعت2:34 توسطعلی پور اقد...